دوستت دارم

همین حالا قدر دانست،

همین حالا دوستت دارم گفت،

همین حالا سر و صورت را بوسه باران کرد،

چرا بعدا غصه نبودنش را بخوریم؟

چرا بعدا به جای خالیش دوستت داریم بگوییم؟

چرا روی سر وصورت بی جانش توی عکس بوسه بکاریم؟؟

راستی،

چرا ما قدردانستن را یاد نگرفتیم

عوضش تا دلت بخواهد

حسرت گذشته خوردن را خوب بلدیم؟!